“PEKENG ASAWA KO LANG SIYA,” PANG-UUYAM NG MAFIA BOSS NA DINUROG ANG PUSO KO. PERO NANG MABUNYAG ANG SIKRETO NG YUMAO KONG LOLO, BIGLANG LUMUHOD ANG LAHAT SA HARAPAN KO—PATI NA ANG LALAKING SUMIRA SA AKIN.
Sa edad na 23, inakala ni Liana na ang pagpapakasal kay Gael Navarro ay simula ng isang masayang buhay. Si Gael ay hindi ordinaryong negosyante—siya ang kinatatakutang lider ng Navarro Syndicate, ang pinakamalaking mafia at underground organization sa Pilipinas.
Naging asawa niya si Gael dahil sa isang kontrata. Kailangan ni Gael ng “malinis” at inosenteng asawa para pagtakpan ang mga ilegal niyang gawain sa mata ng batas at ng publiko. Si Liana, na isang simpleng probinsyana na ulila na at ang tanging pamilya ay ang yumaong si Lolo Artemio, ay pumayag dahil binayaran ni Gael ang mga utang sa ospital ng kanyang lolo bago ito namatay.
Sa loob ng isang taon, naging mabuting asawa si Liana. Nagsilbi siya, nag-alaga, at unti-unting nahulog ang loob sa malamig at mapanganib na lalaki. Inakala niyang ganun din si Gael sa kanya. Minsan kasi, nakikita niya itong ngumingiti kapag ipinagluluto niya ito.
Pero isang gabi, gumuho ang lahat.
Nasa labas ng opisina ni Gael si Liana, may dalang kape para sa asawa. Rinig na rinig niya ang boses ni Gael na nakikipag-usap kay Sabrina, ang babaeng matagal na palang karelasyon ni Gael sa likod niya.
“Gael, hanggang kailan ba ako maghihintay? Nakakasuka nang makita kayo ng probinsyanang ‘yan na magkasama sa mga balita,” maarte at galit na sabi ni Sabrina.
Narinig ni Liana ang malamig na halakhak ni Gael.
“Sabrina, calm down,” sagot ni Gael, ang boses ay walang anumang emosyon. “Si Liana? She is just my fake wife. Isang panakip-butas. Isang utusan na madaling paikutin. Wala siyang kwenta sa akin at wala siyang alam sa mundo natin. Pagkatapos ng kontrata next month, itatapon ko na rin siya pabalik sa putikan kung saan ko siya kinuha. Ikaw ang reyna ko.”
Nabitawan ni Liana ang hawak niyang kape. Basag.
Bumukas ang pinto. Nakita siya ni Gael at Sabrina. Walang gulat sa mata ni Gael, tanging malamig na tingin lamang, tila hindi man lang nakonsensya na nadinig ng asawa niya ang lahat.
“Narinig mo naman pala,” malamig na sabi ni Gael. “Good. Mag-impake ka na pag-uwi natin. Tapos na ang silbi mo.”
Sa sandaling iyon, pinatay ni Gael ang natitirang pag-asa at pagmamahal sa puso ni Liana. Tumakbo siya palayo, umiiyak, nadudurog. Ang lalaking pinag-alayan niya ng buong pagkatao ay itinuring lamang siyang basura.
ANG PAGBABALOT AT ANG MABIGAT NA SIKRETO
Pagdating sa malaking mansyon ng mga Navarro, walang inaksayang oras si Liana. Kumuha siya ng isang maliit na maleta. Wala siyang kinuha sa mga mamahaling damit o alahas na ibinigay ni Gael. Kukunin lang niya kung ano ang pag-aari niya.
Sa ilalim ng kanyang mga damit, kinuha niya ang isang lumang kahoy na kahon. Ito ang huling bilin at pamana ni Lolo Artemio bago ito pumanaw.
“Apo Liana, kapag dumating ang araw na parang wala ka nang kakampi sa mundo, suotin mo ito. Ito ang magpoprotekta sa’yo,” bilin ng kanyang Lolo.
Binuksan niya ang kahon. Sa loob nito ay isang mabigat at lumang kwintas na may gintong palawit. Ang disenyo ay isang Agila na nakapatong sa isang Bungo. Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin nito, pero sinuot niya ito sa kanyang leeg bilang alaala ng tanging taong nagmahal sa kanya nang totoo.
Habang naglalakad siya pababa ng hagdan bitbit ang maleta, bumukas ang pinto ng mansyon.
Pumasok si Gael, kasama si Sabrina na nakakapit sa braso niya. Pero hindi lang sila ang dumating. Kasunod nila ang limang matatandang lalaki na nakasuot ng itim na suit. Sila ang “Konseho”—ang mga pinakamataas na pinuno ng underground society sa Pilipinas. Sila ang mga boss na nagbibigay ng awtoridad kay Gael.
“Gael,” sabi ng pinakamatandang miyembro ng Konseho na si Don Carlos. “Nabalitaan naming tatanggalin mo na ang asawa mo. Gusto lang naming siguraduhin na wala siyang dadalhing impormasyon palabas ng pamilya. Baka kailangan nating… patahimikin ang babaeng ‘yan.”
Namutla si Liana. Papatayin nila siya?
Tumingin si Gael kay Liana. Walang awa sa mata nito. “Gawin niyo kung anong gusto niyo sa kanya, Don Carlos. Wala na siyang kinalaman sa akin. She means nothing.”
Napangisi si Sabrina. Si Liana naman ay umatras, nanginginig ang mga tuhod, ngunit pinilit niyang tumayo nang tuwid. Hindi siya iiyak sa harap ng mga demonyong ito.
Akmang lalapit ang mga armadong tauhan ng Konseho upang damputin si Liana. Sa pagpupumiglas niya, napunit ang itaas na butones ng kanyang blusa, at lumabas ang gintong kwintas mula sa kanyang dibdib.
Ang kwintas na may Agila at Bungo.
Biglang huminto ang mga tauhan.
Nanlaki ang mga mata ni Don Carlos. Ang matapang at malupit na miyembro ng Konseho ay biglang namutla na parang nakakita ng multo. Nanginginig ang kamay na itinuro niya ang kwintas ni Liana.
“A-Ang Selyo…” utal ni Don Carlos, lumuluhod ang mga tuhod. “Ang Selyo ng Supremo…”
Kumunot ang noo ni Gael. “Don Carlos? Anong nangyayari sa inyo? Dakpin niyo na ang babaeng ‘yan!”
Pero sa halip na sundin si Gael, LUMUHOD si Don Carlos sa harap ni Liana. Ibinaba niya ang kanyang ulo sa sahig. Sunod-sunod na lumuhod ang apat pang miyembro ng Konseho, at ang lahat ng armadong tauhan sa loob ng mansyon.
Naiwan si Gael at Sabrina na nakatayo, litong-lito at gulat na gulat.
“Anong kalokohan ‘to?!” sigaw ni Gael.
Tumingala si Don Carlos kay Liana, puno ng takot at matinding respeto.
“Binibini,” nanginginig na tanong ni Don Carlos. “S-Saan niyo po nakuha ang kwintas na iyan? Kanino po kayo nagmula?”
“Sa… sa Lolo ko,” sagot ni Liana na nalilito rin. “Kay Lolo Artemio. Artemio Salcedo.”
Pagkarinig sa pangalan, mas lalong yumuko ang Konseho.
“Patawarin niyo kami, Henerala!” sigaw ni Don Carlos. “Hindi namin alam na kayo ang nag-iisang apo ng Supremo!”
Humarap si Don Carlos kay Gael, at ang takot nito ay napalitan ng poot. “Gael! Wala kang utang na loob! Alam mo ba kung sino ang asawa mo?! Ang Lolo niya, si Artemio Salcedo, ang nagtatag ng buong underground society sa Pilipinas! Siya ang Supreme Boss na inalayan ng buhay ng mga ama natin! Tayo ay mga aso lamang ng pamilya Salcedo!”
Parang binagsakan ng langit at lupa si Gael. Ang “basura” at “probinsyanang” minaliit at itinapon niya… ay ang tunay na Reyna ng mundong ginagalawan niya?
Napabitiw si Sabrina kay Gael at napaupo sa takot.
Binaling ni Liana ang kanyang tingin kay Gael. Ang sakit sa kanyang puso ay biglang naglaho, napalitan ng isang malamig at makapangyarihang lakas na dumaloy sa kanyang mga ugat. Dugong Salcedo.
“L-Liana…” pautal-utal na sabi ni Gael, nagsimulang makaramdam ng matinding takot habang nakikita ang malamig na tingin ng kanyang asawa. “B-Babe… hindi ko alam… let’s talk about this…”
Dahan-dahang naglakad si Liana palapit kay Gael. Tumingala siya rito, hindi na bilang isang inaping asawa, kundi bilang ang pinakamataas na awtoridad sa silid na iyon.
“Sabi mo kanina, peke lang akong asawa, ‘di ba Gael?” kalmadong sabi ni Liana, bawat salita ay parang patalim. “Tama ka. Dahil hindi ako ginawa para maging asawa lang ng isang mababang mafia boss na katulad mo.”
Humarap si Liana kay Don Carlos.
“Don Carlos,” utos ni Liana na may boses na hindi niya alam na taglay niya. “Bilang apo ng Supremo at tagapagmana ng Selyo… tinatanggalan ko ng lahat ng kapangyarihan, titulo, at kayamanan si Gael Navarro. Kunin niyo ang lahat sa kanya. Pati ang babaeng ‘yan.”
“Masusunod, Henerala Liana,” sabay-sabay na sagot ng Konseho.
Mabilis na hinawakan ng mga tauhan sina Gael at Sabrina. Sumigaw si Sabrina sa takot. Si Gael ay nagpupumiglas, lumuluha, at nagmamakaawa.
“Liana! Parang awa mo na! Mahal kita! Asawa mo ako!” sigaw ni Gael habang kinakaladkad siya ng mga tauhan palabas ng sarili niyang mansyon.
Tinignan lang siya ni Liana na may pangingiti ng pang-aasar.
“You are just my fake husband, Gael. Tapos na ang silbi mo.”
Tumalikod si Liana sa kanila. Sa edad na 23, hindi na siya ang inosenteng probinsyana na madaling paiyakin. Siya na ngayon ang Reyna ng buong imperyo, at ang lalaking dumurog sa puso niya ay naiwan sa putikan kung saan ito nararapat.
